تمام شدن سوخت هواپیما در آسمان

در هر روز بیشتر از 100 هزار پرواز بین شهرهای مختلف دنیا انجام می شود. همین الان که شما در حال خواندن این ویدئو هستید، بیشتر از 9 هزار هواپیما در حال جا به جایی بیشتر از یک میلیون مسافر هستند.

سفر با هواپیما امن ترین راه مسافرت در قرن بیست و یکم است؛ ولی با این حال هنوز هم حوادث اتفاق می افتند.

اگر شما در حال رانندگی هستید و ناگهان بنزین ماشین شما تمام شود، شما احتمالا ماشینتان را کنار می زنید و به دنبال راهی برای تهیه بنزین می گردید تا بتوانید دوباره ماشین خودتان را روشن کنید. ولی وقتی هواپیما در حال پرواز و در ارتفاع بالا بنزینش تمام شود، راه چاره زیادی وجود ندارد. این دقیقا همان اتفاقی است که خدمه پرواز 143 ایر کانادا در تاریخ 23 ژوئیه 1983 تجربه کردند.

همچنین بخوانید: هواپیما مسافربری که ناپدید شد

 

هواپیما ایر کانادا 143

روز قبل از این اتفاق، همین هواپیما یک پرواز از تورنتو به ادمونتون داشت. روز 23 ژوئیه، این هواپیما از ادمونتون به مونترال پرواز کرد و در آنجا خدمه جدید وارد هواپیما شدند. از جمله خلبان رابرت پیرسون و کمک خلبان موریس کوئین تال.

خلبانان ایرکانادا 143

این نکته مهم است بدانید که صنعت هوایی کانادا در آن زمان، در حال تغییر واحدهای اندازه گیری از دستگاه امپراتوری یا همان اینچ و مایل و… به دستگاه متریک بودند و ایر کانادا تا آن زمان فقط دستگاه متریک را روی دستگاه های بوئینگ های جدید 767 خود داشتند و پرواز 143 ایر کانادا هم یکی از همین بوئینگ های 767 بود.

تمامی هواپیماهای ایر کانادا به غیر از بوئینگ های 767 از واحدهای اندازه گیری امپراتوری استفاده می کردند و همین باعث سردرگمی بین تیم سوخت گیری شد. به تیم سوخت گیری دستور داده شده بود تا هواپیما پرواز 143 ایر کانادا را 22,300 کیلوگرم سوخت گیری کنند. ولی آنها به اشتباه هواپیما را فقط 22,300 پوند بنزین سوخت گیری کردند. یعنی فقط 10,100 کیلوگرم.

خدمه پرواز بدون آنکه متوجه این اشتباه شوند مقدار سوخت گیری را تایید کردند و هواپیما از فرودگاه بلند شد و به طرف مقصد رفتند. بعد از چند ساعت پرواز و در بین راه، وقتی آلارم نداشتن بنزین به صدا درآمد، آنها متوجه خطای بزرگ خود شدند. در همین حین، نبود بنزین، موتور سمت چپ را از کار انداخت.

کاپیتان پیرسون باید هر چه زودتر تصمیم می گرفت که چه کند. او تصمیم گرفت یک فرود اضطراری در فرودگاه وینیپگ انجام دهد ولی قبل از اینکه آنها بتوانند به فرودگاه وینیپگ برسند موتور سمت راست هم از کار افتاد. با از کار افتادن هر دو موتور، برق هواپیما هم قطع شد و این یعنی اینکه تمام ابزار کامپیوتری کابین خلبان هم از کار افتاد.

در این هنگام بود که خلبان و کمک خلبان تصمیم گرفتن که 61 مسافر و مهمانداران را بدون سوخت و برق و فقط با ابزار مکانیکی، صحیح و سالم فرود بیاورند. آنها می دانستند که وقت زیادی ندارند؛ اولین کاری که کردند دفترچه اضطراری هواپیما را برداشتند تا اینکه ببیند چگونه می شود یک بوئینگ 767 را با دو موتور از کار افتاده فرود بیاورند. اما خیلی زود فهمیدند که داخل آن دفترچه چیزی درباره این موضوع اصلا وجود ندارد.

یک مشکل دیگر این بود که شرکت ایر کانادا اصلا فکر نمی کرد که همچنین اتفاقی برای هواپیماها بیفتد و در تمرینات از خلبانان نمی خواستند که یک هواپیما را با دو موتور خاموش و واقع در ارتفاع 12,500 متری فرود اضطراری کنند.

تنها شانسی که مسافران و خدمه داشتند این بود که کاپیتان پیرسون تجربه زیاد پرواز با هواپیماهای گلایدر و یا همان بدون موتور داشت. او باید بزرگترین تصمیم زندگی اش را می گرفت، فرصتی هم نداشت. خیلی زود تصمیم گرفت تا این بوئینگ غول پیکر را بدون هیچ موتوری مثل یک بادبادک، آرام آرام پایین بیاورد تا شاید بتواند یک جایی فرود بنشیند.

به خاطر نبودن برق، آنها از سرعت عمودی خود خبری نداشتند. یعنی درجه واریومتر که نرخ افزایش و کاهش ارتفاع را نشان می دهد کار نمی کرد و بدون این درجه کاپیتان نمی دانست که تا کی می تواند بدون موتور پرواز کند قبل از اینکه هواپیما مستقیم به سمت پایین سقوط آزاد کند! کاپیتان پیرسون حدس زد تا زمانی که با سرعت 400 کیلومتر در ساعت به سمت پایین حرکت کند، در هوا شناور می ماند ولی اگر سرعت هواپیما به زیر 400 کیلومتر در ساعت برسد، هواپیما دیگر حرکت نمی کند و مستقیم به پایین می افتد.

در همین حین آنها به این نتیجه رسیدند که آنها نمی توانند خودشان را به فرودگاه وینیپگ برسانند. کمک خلبان کوئین تال سریع پیشنهاد کرد که آنها می توانند در یک فرودگاه نیرو هوایی در شهر گیملی فرود بیایند. چون او زمانی در آنجا خدمت می کرد.

فرودگاه نیرو هوایی گیملی

کاپیتان پیرسون و برج مراقبت با این تصمیم موافقت کردند ولی هیچ کسی خبر نداشت که این فرودگاه از کار افتاده بود و به یک پیست اتومبیلرانی تبدیل شده بود و در همان زمان هم یک مسابقه در قسمتی از باند فرودگاه جریان داشت. همین که آنها در حال نزدیک شدن به باند فرودگاه و یا پیست اتومبیلرانی می شدند، کاپیتان با کمک جاذبه و بدون هیچ برقی، چرخ ها را آزاد کرد و به سرعت به طرف باند و یا همان پیست مسابقه شیرجه رفت و چاره ای جز فرود در پیست را نداشت.

این فرود به چند دلیل خیلی سخت بود. اول اینکه چون موتورهای هواپیما خاموش بودند، هیچ صدایی از هواپیما درنمی آمد. برای همین مردمی که روی زمین بودند، هیچ خبری از رسیدن یک هواپیما غول پیکر را نداشتند. دوم اینکه چرخ جلوی هواپیما سرجای خودش قفل نشده بود و سوم اینکه ملخ های بادی برای فرود اضطراری بیرون آمده بودند و تا زمانیکه که ملخ ها می چرخیدند، خلبان می توانست هواپیما را کنترل کند. ولی همینطور که سرعت آنها کمتر می شد، سرعت چرخیدن ملخ ها هم کمتر می شد و در نتیجه کنترل و هدایت هواپیما هم دشوارتر می شد.

ولی دو اتفاق معجزه آسا افتاد. یکی همین بود که چرخ جلو سرجای خودش قفل نشده بود و زمانی که کاپیتان پیرسون روی زمین نشست، ترمز شدیدی زد؛ به طوری چرخ جلو به سرجای خودش برگشت و نوک هواپیما به زمین برخورد کرد و همین فرود بدون چرخ جلو و استحکاک شدید باعث شد تا هواپیما سریع به حالت ایست در بیاید و همین باعث شد تا هواپیما مستقیم فرود بیاید و از باند خارج نشود و با مردمی که کنار پیست بودند برخورد نکند.

هواپیما در پیست اتومبیلرانی

دوم اینکه کاپیتان پیرسون، ترمز سمت راست بیشتری زد و همین باعث شد تا چرخ های سمت چپ به گارد ریل های وسط پیست برخورد کنند و همین هم باعث ایستادن سریعتر هواپیما شد و در آخر پرواز 143 ایر کانادا، 17 دقیقه بعد از تمام کردن سوخت و از دست دادن موتورهای خود، بدون خطر به ایست کامل درآمد.

خوشبختانه هیچکدام از مسافران و خدمه هواپیما و مردمانی که در پیست حاضر بودند، صدمه جدی ندیدند. بعد از تحقیقات داخلی، ایر کانادا به کاپیتان پیرسون برای 6 ماه تنزل رتبه داد و کمک خلبان هم برای تنبیه دو هفته مرخصی اجباری و بدون حقوق گرفت. ولی آنها به این تصمیمات اعتراض کردند و در نهایت ایر کانادا تصمیم خودش را تغییر داد. حتی FAI یا فدراسیون بین المللی هوانوردی برای این فرود اضطراری به آنها جایزه داد. بعد از آن هر دو خلبان با ترفیع رتبه به خلبانی ادامه دادند و دیگر هیچ اتفاقی برای آنها نیفتاد.

یک چیز دیگر که خیلی جالب است بدانید این است که بوئینگ های 767 تا سال 2008 در ناوگان هوایی ایر کانادا مشغول به کار بودند. یعنی آنها بعد از 25 سال این بوئینگ ها را بازنشسته کردند.

 

 

برای عضویت در کانال تلگرامی تن تاپ کلیک کنید.

ابوالفضل قلی نژاد

ابوالفضل قلی نژاد

تخصص در زمینه ارز های مجازی ، ادیتور و متخصص تولید محتوی ساکن شمال کشور با 5 سال سابقه

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *